กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 ข้าก็คือหลินไต้อวี้
เมื่อลั่วอวี่เซวียนได้ยินว่าพระชายาใหญ่เรียกเขาไปถามเรื่องที่ห้อง ใจก็พลันเปี่ยมด้วยความยินดีอย่างเหลือล้น
ต้องรู้ว่าเขาไม่ได้พบไฉ่เหลียนมาเกือบ 1 เดือนแล้ว จากชายแดนมาถึงเมืองหลวงก็เสียเวลาไปนาน ในที่สุดก็จะได้พบหญิงสาวที่ตนรักเสียที!
คิดได้ดังนั้น เขาก็สาวเท้าราวกับมีลมพัดใต้ฝ่าเท้า วิ่งสุดกำลังไปยังที่พักของพระชายาใหญ่
ครั้นก้าวเข้าไปในห้องอย่างหอบเหนื่อย ลมหายใจยังไม่ทันสงบดี ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มสดใสออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาคำนับพระชายาใหญ่อย่างนอบน้อมแล้วกล่าวว่า “พระชายาใหญ่ทรงพระเจริญ!”