เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 ข้าคือเกล็ดหิมะ
ขบวนของไต้อวี้กำลังเร่งรุดเดินทางไปเมืองหลวง
หิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ราวกับเทวทูตที่หล่นสู่โลกมนุษย์ และเป็นจังหวะเดียวกับที่รถม้าเสีย
ไต้อวี้คิดว่า ตลอดทางมานี้ตนเอาแต่สร้างความลำบากให้ทุกคน มิสู้ไปดูว่าตนจะช่วยอะไรได้บ้าง
ดังนั้นนางจึงไม่สนใจคำห้ามและคำปกป้องของบ่าวไพร่ มุ่งหน้าไปดูว่ารถม้ามีปัญหาอะไรกันแน่
ทว่าพื้นหิมะลื่น นางพลาดเพียงนิดเดียว เท้าก็พลันลื่นไถล ร่างทั้งร่างพุ่งลงสู่พื้นดินตรง ๆ ราวกับว่าวที่สายขาด
ได้ยินเสียงทึบ “ตุ้บ” นางก็ล้มลงบนพื้นเย็นเยียบแข็งกระด้างอย่างแรง
ไต้อวี้หน้าคะมำลงไปในหิมะ ใบหน้าสัมผัสพื้นเย็นเฉียบในทันที
ลั่วอวี่เซวียนกำลังซ่อมรถม้า พอเงยหน้าขึ้นเห็นไต้อวี้ล้มลง ก็รีบวางเครื่องมือในมือลงแล้ววิ่งมาหานางอย่างเร่งร้อน