กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 161 ตั้งครรภ์โดยไม่รู้ตัว
“ท่านอ๋อง ข้าผิดไปแล้ว…”
น้ำเสียงอ่อนหวานของไต้อวี้ก้องกังวานไปทั่วห้อง
นางนอนอยู่บนเตียง เดิมทีพยายามกลั้นหัวเราะไว้ แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะจนร่างไหวเอน ราวกับเสียงหัวเราะนั้นพาความทุกข์ทั้งหมดในอดีตจากไป
ท่านอ๋องกลับยังคงหยอกล้อนางไม่เลิกราวกับเด็กซุกซน คอยจั๊กจี้นาง ความรู้สึกคันยุบยิบนั้นทำให้ไต้อวี้รู้สึกหวานชื่นอย่างยิ่ง
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าผิดตรงไหน”
ท่านอ๋องนอนอยู่ข้างไต้อวี้ เอียงศีรษะเล็กน้อย ตั้งใจฟังลมหายใจแผ่วเบาและถี่กระชั้นของนาง
ยังมีเสียงหัวใจที่ทำให้ใจเขาหวั่นไหว!
ความสุขอันไม่คุ้นเคยและยากจะอธิบายเอ่อท้นขึ้นในใจราวกระแสน้ำ ค่อย ๆ โอบล้อมเขาไว้ทั้งตัว