เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 ลั่วอวี่เซวียนออกเดินทาง
ลั่วอวี่เซวียนคุกเข่าอยู่ในห้องของพระชายาใหญ่ แววตาเผยความตื่นเต้นปนประหม่า
เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังเป็นเด็กหนุ่มผู้ควบม้าเที่ยวชมบุปผา
แต่แล้วท่านพ่อก็จากไปอย่างกะทันหัน ส่วนไฉ่เหลียนก็เอาศีรษะโขกกำแพงเพราะเขา ในชั่วขณะนั้นเขาจึงตาสว่าง เขาต้องลุกขึ้นมารับผิดชอบหน้าที่ของตน
“พระชายาใหญ่ ได้โปรดให้โอกาสข้าสักครั้ง ให้ข้าไปยังทุ่งหญ้าเถิดขอรับ!”
ลั่วอวี่เซวียนเม้มปากน้อย ๆ น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา หลังเอ่ยด้วยความจริงใจจบ เขาก็ก้มศีรษะคำนับพระชายาใหญ่อีกหลายครั้ง
พระชายาใหญ่รีบเดินไปหาเขาอย่างช้า ๆ แล้วประคองเขาขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็นแววแน่วแน่วูบผ่านดวงตาของเขา
นางพินิจลั่วอวี่เซวียนอย่างละเอียด ราวกับต้องการสลักภาพของเขาในยามนี้ไว้ในใจ