กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 จดหมายตอบกลับของท่านอ๋อง
นับตั้งแต่วันนั้นที่ไต้อวี้ได้พบเซียงอวิ๋นกับจื่อเจวียนอย่างเร่งรีบ นางก็คิดอยากออกไปพบพวกนางอยู่ตลอด
นางเป็นห่วงลูกในท้องของเซียงอวิ๋น กลัวว่าเซียงอวิ๋นจะปรับตัวกับสภาพแวดล้อมระหว่างตั้งครรภ์ไม่ได้ กินไม่อิ่ม นอนไม่หลับ
ไต้อวี้คิดว่า จะหาทางออกจากจวนอ๋องสักครั้งได้อย่างไรดี นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกนางคิดอย่างไรแล้ว อีกทั้งอาการป่วยของท่านยายดีขึ้นบ้างหรือยัง
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งเป็นห่วง แต่กลับไม่รู้ว่าจะออกจากจวนได้อย่างไร
ทว่าหลายวันนี้ ทุกครั้งที่นางเดินไปมาในจวน ก็รู้สึกราวกับมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องนางจากความมืด
เวลานี้ท่านอ๋องไม่ได้อยู่ข้างกาย เรื่องน้อยย่อมดีกว่าเรื่องใหญ่ นางจึงทำได้เพียงอยู่ในจวน