กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 ไต้อวี้ไปหาเซียงอวิ๋นที่โรงเตี๊ยม
ไต้อวี้นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือถือจดหมายกับของขึ้นชื่อที่ท่านอ๋องนำกลับมาจากทุ่งหญ้า ในใจเต็มไปด้วยความยินดี
นางลูบไล้สิ่งของเหล่านี้เบา ๆ ราวกับได้ยินเสียงท่านอ๋องเรียกอวี้เอ๋อร์อยู่ข้างหู
“เขาช่างใส่ใจจริง ๆ…” ไต้อวี้พึมพำเสียงเบา
ของขึ้นชื่อจากทุ่งหญ้าเหล่านี้ทำให้นางนึกถึงท่านอ๋องที่อยู่ห่างไกล ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านอ๋องปลอดภัยดีหรือไม่
เรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เคยเกิดขึ้นเมื่ออยู่กับท่านอ๋อง ความทรงจำแสนหวานเหล่านั้นหลั่งไหลเข้ามาในใจราวกับกระแสน้ำ
แววตาของไต้อวี้อ่อนโยนลง นางรู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อท่านอ๋องหยั่งรากลึกในใจแล้ว