ตอนที่ 52 ฟื้นรอยอดีต

ตอนที่ 52 ฟื้นรอยอดีต

หมิงหลานส่ายหน้าเบาๆ "ข้าไม่ชอบของตายพรรค์นี้ เพียงแค่กวาดตามองผ่านๆ เท่านั้น ย่อมไม่อาจเทียบกับหลวงจีนเจิ้งเหยียนที่ดูอย่างละเอียดรอบคอบได้ เจ้าไปถามเขาเอาเถอะ ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่า

ไอ้หนุ่มที่เจ้าสำนักจินออกปากสั่งล่าด้วยตัวเองผู้นั้น ตกลงมีความเป็นมาอย่างไรกันแน่?"

ความหมายแฝงของนักพรตหมิงก็คือ ในเขตแดนเมืองหน้าผาตัด ไม่เคยมีผู้บำเพ็ญอิสระคนใดกล้าตบหน้าจวนไป๋รื่อฉาดใหญ่เช่นนี้มาหลายสิบปีแล้ว ไอ้เด็กที่ชื่ออวี๋ฉือนั่น มันมีเบื้องหลังหรือทุนรอนอะไร

ถึงได้กล้าทำเรื่องเช่นนี้ลงไป?

เป็นสำนักหลีเฉินหรือ?

เรื่องนี้ แม้เฉิงหรงจะได้พบปะพูดคุยกับอวี๋ฉือมาแล้ว ก็ยังไม่อาจด่วนสรุปได้ ทำได้เพียงกล่าวขอตัว แล้วเดินตรงไปยังจุดนั้น

ริมลำธารที่มีซากศพเก้าคนนอนทอดร่างอยู่นั้น ผู้ดูแลหวงเห็นเฉิงหรงเดินเข้ามาแต่ไกล บนใบหน้าบอกไม่ถูกว่าเป็นสีหน้าแบบใด ทำได้เพียงเกร็งหน้าตึง ประสานมือคารวะพอเป็นพิธี เฉิงหรงยิ้มแย้มตอบรับ

ท่าทางเพียงเท่านี้ก็ทำให้ใบหน้าของผู้ดูแลหวงยิ่งดำคล้ำลงไปอีกหลายส่วน

ความแค้นระหว่างจวนไป๋รื่อกับสำนักว่านหลิงยืดเยื้อมานานหลายสิบปี จวนไป๋รื่ออาศัยความได้เปรียบจาก 'อำนาจจัดการแต่เพียงผู้เดียว'