ตอนที่ 50 ชิงลงมือก่อน

ตอนที่ 50 ชิงลงมือก่อน

เสวียนชิงไม่รู้จะสรรหาคำใดมาบรรยายความน่าขันไร้สาระของทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จนกระทั่งสายลมหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดแทรกเข้าไปในคอเสื้อ ทำให้ทั่วร่างเย็นเฉียบ

เขาถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์แล้วเงยหน้ามองเงาร่างฝั่งตรงข้าม ทว่าอีกฝ่ายกลับซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดที่แสงส่องไปไม่ถึงเสียแล้ว ให้ความรู้สึกราวกับสัตว์ร้ายกำลังล่าเหยื่อพลางเลียกรงเล็บของมัน

กระบี่ยาวร่วงลงพื้น เสวียนชิงแผดเสียงโหยหวนพลางพุ่งถลันไปข้างหน้า ยื่นมือหมายจะคว้า "ตัวเห็บ" ไม่กี่ตัวบนสันเขานั้น

"พ่อบุญธรรม ข้าอยู่นี่ พ่อบุญธรรม! มาทางนี้ มันอยู่นี่ อ้ายโจรน้อยอวี๋ฉืออยู่นี่..."

เสียงร้องโหยหวนไม่ต่างจากนกเค้าแมวบินร่อนกลางเวหายามค่ำคืน เขาพุ่งพรวดขึ้นมา นิ้วมือสัมผัสโดนเมฆหมอกแสงสีเขียว ทว่ากลับทะลุผ่านไปตรงๆ แล้วล้มคว่ำไปข้างหน้า ทว่ายังไม่ทันตกถึงพื้น

รอบคอก็พลันเย็นวาบ มุมมองสายตาของเขาเปลี่ยนไปในทิศทางประหลาดอย่างกะทันหัน จากนั้นก็ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของเลือด

ข้างกองไฟ นับตั้งแต่เสวียนชิงและนายท่านผู้บำเพ็ญเพียรผู้นั้นผละจากไปทีละคน บรรยากาศก็เริ่มผิดปกติ พรรคพวกของเสวียนชิงและเหล่าคนเก็บสมุนไพรต่างหลบสายตากันและกัน

ไม่รู้ว่าควรใช้ท่าทีเช่นไรเผชิญหน้ากับ "สหายร่วมทาง" ที่อยู่ด้วยกันมาเกือบสองเดือน