ตอนที่ 49 สหายเก่า

ตอนที่ 49 สหายเก่า

ต่อท่าทีของเฉิงหรงไปจนถึงสำนักว่านหลิง อวี๋ฉือบอกไม่ถูกว่ารังเกียจหรือไม่ การเร่ร่อนพเนจรในโลกใบนี้มากว่าสิบปี ทำให้เขาเข้าใจมานานแล้วว่า ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่

การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เช่นนี้ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยง ที่จริงนี่คือวิถีการคบหาตามปกติธรรมดาที่สุดระหว่างคนกับคน ตรงกันข้าม พวกประเภทพบหน้าถูกชะตา เปิดอกหมดไส้หมดพุง

หรือเป็นมิตรสหายร่วมเป็นร่วมตายต่างหากที่หาได้ยากยิ่ง ทว่าก็เพราะมันหาได้ยาก จึงยิ่งมีค่ายิ่งขึ้น

เฉิงหรงผู้นี้แม้จะพูดไม่ได้ว่าเป็นคนเกลี้ยกล่อมที่ยอดเยี่ยม แต่กลับประเมินตนเองได้ดี เขารู้ว่าการจะบรรลุเป้าหมายกับอวี๋ฉือในการพบกันครั้งแรกนั้นไม่มีทางเป็นจริงได้เลย

ดังนั้นจึงจับเงื่อนไขดอกโฉมพรายที่อวี๋ฉือยื่นให้ไว้แน่น ออกปากเชิญชวนให้อวี๋ฉือไปยังที่พำนักของสำนักว่านหลิงอย่างแข็งขัน ครั้นถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก็ส่งมอบช่องทางติดต่อมาให้อย่างเป็นธรรมชาติ อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าทั้งสองฝ่ายยังมีสายสัมพันธ์ต่อกันอยู่เส้นหนึ่ง

ช่วงเวลาหลายวันที่พำนักอยู่ในอารามจื่อซิน อวี๋ฉือรู้ดีว่าสิ่งที่เรียกว่าสิทธิ์จัดการแต่เพียงผู้เดียวนั้น ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่สำนักว่านหลิงคาดคิด ในนั้นมีปัจจัยต่างๆ พัวพันซับซ้อน