เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สั่งหมาของเธอถอยไปเดี๋ยวนี้!” ไบรอันตะโกนลั่น
หมาตัวใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นร็อตไวเลอร์หน้าตาน่าเกลียดหรือไม่ก็พันธุ์ทางที่มีสายเลือดร็อตไวเลอร์เข้มข้น ขย้ำข้อมือฉันไว้ในขากรรไกรของมัน หัวเข่าฉันแทบทรุดลงด้วยความเจ็บปวด และมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกเมื่อมันสะบัดหัวไปด้านข้างอย่างกะทันหันแล้วกระชากแขนฉันอย่างแรง ฉันล้มลง และในชั่วพริบตา หมาอีกสองตัว—เยอรมันเชพเพิร์ดกับเทอร์เรียร์ไร้ขนที่ขาดหูข้างหนึ่งกับตาข้างหนึ่ง—ก็โถมเข้าใส่ฉัน
เจ้าเยอรมันเชพเพิร์ดเริ่มเห่าและงับใส่หน้าฉัน บางจังหวะก็งับโดนเส้นผมที่ปรกอยู่ตรงหน้าแล้วออกแรงดึง ส่วนอีกตัวก็เริ่มใช้กรงเล็บตะกุยใส่ฉันและไล่งับตอด พยายามหาจุดบนขา ลำตัว หรือบั้นท้ายของฉันที่มันจะฝังเขี้ยวลงไปได้
ขณะที่สองตัวนั้นกำลังรุมทึ้ง เจ้าตัวร็อตไวเลอร์ก็ยังคงงับข้อมือฉันไว้แน่นและเริ่มออกแรงดึง ราวกับมันต้องการลากฉันไปที่ไหนสักแห่ง ฉันกัดฟันข่มความเจ็บปวด พยายามคิดหาอะไรที่พอจะทำได้นอกเหนือไปจากการนอนขดตัวคุดคู้เพื่อปกป้องแขน ขา และใบหน้า
“สั่งหมาเวรพวกนั้นถอยไปเดี๋ยวนี้!” ฉันได้ยินไบรอันคำรามลั่นซ้ำอีกครั้ง
คมเขี้ยวหรือกรงเล็บข่วนเข้าที่ใบหูของฉัน ฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันตื่นตระหนก เพราะความอดกลั้นของฉันพังทลายลงและฉันก็ร้องลั่นออกมา