เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อฉันตกลงเข้าร่วมกลุ่มอันเดอร์ไซเดอส์ ก็มีเสียงโห่ร้องและส่งเสียงเชียร์ดังขึ้น ฉันรู้สึกผิดนิดๆ ที่ต้องแกล้งทำเป็นพวกเดียวกับพวกเขา และขณะเดียวกันก็พอใจในตัวเองแบบไม่มีเหตุผล
“จากนี้เราจะไปไหนกันต่อดีล่ะ?” ลิซ่าถามไบรอัน
“ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน” ไบรอันตอบ “พวกเราไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนนี่นะ ฉันคิดว่าเราควรบอกให้ราเชลรู้ แต่เธอบอกว่าวันนี้อาจจะทำงาน”
“ถ้าเด็กใหม่ไม่ขัดข้อง เราแวะไปที่พักของพวกเรากันดีกว่า” ลิซ่าเสนอ “ไปดูว่าราเชลอยู่ที่นั่นไหม ฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่ แล้วก็อัปเดตข้อมูลให้เธอฟัง”
“ได้สิ” ฉันบอก
“มันอยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่บล็อกเอง” ไบรอันพูด “แต่เราคงจะสะดุดตาเกินไปแน่ถ้าเธอไปด้วยทั้งชุดคอสตูมแบบนี้”
ฉันจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่อยากรับรู้สิ่งที่เขาเพิ่งพูด แต่ฉันรู้ตัวว่าถ้ามัวแต่รีรอไม่ยอมตอบ ฉันก็จะทำให้แผนนี้พังตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม ไม่ว่ายังไง ฉันอยากเขกหัวตัวเองจริงๆ แน่นอนอยู่แล้วว่านี่คือลำดับที่ต้องเกิดขึ้นตามธรรมชาติ การเข้าร่วมทีมของพวกเขาหมายความว่าฉันถูกคาดหวังให้เปิดเผยตัวตนด้วย เพราะพวกเขาเปิดเผยให้ฉันเห็นไปแล้ว และจนกว่าฉันจะทำ พวกเขาก็คงไว้ใจให้ฉันรู้ความลับไม่ได้
ฉันจะโทษว่าตัวเองตัดสินใจพลาดและมองการณ์ไม่ไกลเพราะอดนอน หรือเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในวันเดียวกันก็ได้ แต่ไม่ว่าจะโทษอะไรก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริง ฉันต้อนตัวเองเข้ามุมเข้าให้แล้ว