เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ธาตุแท้ของผู้คนในโลกนี้ คือเกลียดคนที่มี เยาะเย้ยคนที่ไม่มี รังเกียจคนจน กลัวคนรวย
เพียงสิบสองคำสั้น ๆ ตั้งแต่ตระกูลเก๋อย้ายถิ่นขึ้นทะเบียน ก็ได้ประจักษ์ถึงแก่ใจอย่างถึงที่สุด
ก่อนเก๋อเทียนตงจะสอบได้ซิ่วไฉ นางเก๋อไม่เคยได้รับสายตาที่ดีจากคนในหมู่บ้าน คำพูดเสียดสีประชดประชันเป็นเรื่องปกติ
เมื่อถึงวันสอบติด ในที่สุดก็ได้ผงาดหน้าชูตา คนในหมู่บ้านลับหลังแทบจะกัดฟันจนฟันแตก
ครั้นเห็นสินเดิมเจ้าสาวที่สี่เยวี่ยนำเข้ามาในเรือน ก็รู้สึกเปรี้ยวปร่าในใจเหลือจะกล่าว
อิจฉาตาร้อนที่ครอบครัวเก๋ออยู่ยิ่งดีขึ้นทุกวัน จึงมีหญิงที่ตาร้อนผ่าวคอยจับผิดหาเสี้ยนหนามในเนื้อ
เมื่อเหลือบเห็นนางเก๋อเก็บใบอ้ายสีเขียวกลับมา ก็แกล้งพูดเสียงดังกับหญิงข้างกายว่า “ลูกสะใภ้ไม่อยู่ข้างกายคอยปรนนิบัติแสดงความกตัญญู แต่งเข้ามาแล้วจะมีประโยชน์อันใด”
หญิงข้างกายพูดจาเปรี้ยว ๆ ว่า “หากเปลี่ยนเป็นข้า คงไปเสวยสุขอยู่ในตำบลตั้งนานแล้ว ยังจะทำไร่ทำนาอะไรอีก”
ยายเก๋อมีนิสัยเอื่อยเฉื่อย คิดว่าอย่าให้มีเรื่องมากดีกว่ามีเรื่องมาก จึงพูดเบา ๆ ว่า “อย่าไปถือสาพวกนางเลย ไม่จำเป็นหรอก”
แต่นางเก๋ออดทนไม่ไหว ด้วยเหตุใดจึงต้องมารับความคับแค้นเช่นนี้