กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันคืนยังคงเป็นไปตามปกติ ผ่านไปอย่างสงบ ชั่วพริบตาก็ถึงเดือนแปด ซ่งล่าเหมยกับจางเฉิงเย่ก็เจรจาสู่ขออย่างเป็นทางการ
สองตระกูลหยางและซ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศยินดี หยวนอู่กับฟางเซิงออกตรวจตราตามถนน หยวนอู่อดแซวเขาสองคำไม่ได้
เอ่ยว่าหากฟางเซิงมีใจ เจ้าบ่าวก็ต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น
ฟางเซิงหัวเราะออกมา สุดท้ายถอนหายใจกล่าวว่า “สองคนนั้นเข้ากันดีทีเดียว”
หยวนอู่พาดไหล่เขา “เราสองคนเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรม เกรงว่าจะต้องอยู่คนเดียวไปทั้งชีวิต”
ฟางเซิงเลิกคิ้ว “ข้าไม่มีความแค้นใจหรือเสียใจ เกรงแต่เพียงว่าเจ้าจะไม่ยอมจำนน”
หยวนอู่ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าสำราญ “เจ้าเคยผ่านเรื่องชายหญิงมาแล้ว ยังมีลูกชายอีกคน ส่วนข้ายังบริสุทธิ์อยู่ ก็อยากเป็นพ่อคนเหมือนกัน”
ฟางเซิงยิ้ม “สักวันเจ้าคงสมปรารถนา”
หยวนอู่ยิ้มตาม “ขอบคุณคำอวยพรของท่าน”
ใกล้จะถึงเดือนสิบเอ็ด ฮวนเอ๋อร์กับเฉิงวั่งแต่งงานกันมาเกือบปีแล้ว ยังไม่มีข่าวดีใด ๆ ออกมา