เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน ฮวนเอ๋อร์ว่างไม่มีธุระ จึงไปเยี่ยมพี่สาวของสามีที่ตระกูลซุน คือเฉิงอิง ทั้งยังเพื่อรู้จักบ้านทางฝ่ายนั้นด้วย
ไม่คิดว่าเมื่อก้าวเข้าไปในประตูจะถูกพ่อลูกตระกูลซุนจ้องมองด้วยสายตาเหม่อลอยจนในใจรู้สึกขนลุก
อีกทั้งยังได้ยินเสียงหัวเราะเหมือนคนไม่มีสติ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
ขนหัวลุก ความหนาวเย็นแผ่ไปทั่วร่าง นางไม่กล้าคิดเลยว่าพี่เฉิงอิงทนอยู่ได้อย่างไร
พอนางหันไปเห็นมารดาซุนดวงตาไร้ประกาย ใบหน้าแข็งทื่อจ้องมองนางตรง ๆ หนังศีรษะชาวาบ โดยสัญชาตญาณก็อยากวิ่งหนีออกไป
แม้จะอยู่ใต้แสงตะวันแรงกล้า บ้านหลังนี้กลับมืดมัวน่าขนพองสยองเกล้า ให้ความรู้สึกอึดอัดเกินไป
ฮวนเอ๋อร์ไม่ชอบเลยสักนิด อยู่นานเพียงใดก็อึดอัดทรมานเป็นที่สุด
เดิมเฉิงอิงจะรั้งไว้กินข้าว แต่เห็นสีหน้าของนางก็ไม่รั้งอีก พูดคุยกันเพียงไม่กี่คำแล้วส่งพวกนางออกไป
ที่หน้าประตูเรือน ฮวนเอ๋อร์อยากพูดแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายกลายเป็นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วหันหลังจากไป
เฉิงอิงฝืนยิ้มไม่พูดจา จ้องมองแผ่นหลังของเฉิงวั่งกับฮวนเอ๋อร์ที่จับมือกันจากไป ใจลอยไปครู่ใหญ่