กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 เราไม่ได้ดีเลยสักนิด
เวินอวี๋หัวเราะเบา ๆ แล้วเดินตามหลังฮ่องเต้ไปนั่ง
เหล่าขุนนางและแม่ทัพต่างก็นั่งลงตามตำแหน่งของตน
ฉากเช่นนี้ทำให้เหล่าขุนนางรู้สึกราวกับย้อนกลับไปวันที่ลู่เหริ่นขอพระราชทานสมรส
แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ วันนั้นองค์หญิงไม่อยู่ ส่วนวันนี้องค์หญิงประทับอยู่สูงบนบัลลังก์ในท้องพระโรง พลางหาวหวอด ๆ
เหล่าขุนนาง: …
หลังฮ่องเต้ตรัสตามพิธีการจบ และพระราชทานบำเหน็จความชอบเสร็จแล้ว เวินอวี๋ก็เริ่มง่วงงุน
จนกระทั่งเริ่มตั้งโต๊ะจัดเลี้ยง นางจึงค่อยมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง