กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 336 ใจนี้กระจ่างชัด
แม้ในใจหนิงเสวียนเหยี่ยนจะบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด แต่สีหน้ากลับไม่เผยอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลย สอดคล้องกับปฏิกิริยาขององครักษ์ธรรมดาคนหนึ่งทุกประการ
เขาลุกขึ้น ถอยไปยืนข้างราชยาน หางตาเหลือบไปยังช่องม่านเป็นครั้งคราวอย่างแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ
น่าเสียดายที่มองไม่เห็นอะไรเลย
สิ่งที่ต่างจากเมื่อก่อนคือ เมื่อก่อนสายตาอยากรู้อยากเห็นของเหล่าขุนนางมักจะเหลือบมองหลินอวี้จือด้วย
บางครั้งเขาถึงกับเป็นจุดสนใจของทุกคน ทุกคนอยากมองให้ออกว่ามีอะไรอยู่บนใบหน้าเขาบ้าง
แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีใครสนใจ