กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 46 ผลงานชิ้นเอกสะเทือนยุค
“……”ลู่เหริ่นเม้มปาก “องค์หญิงแค่เห็นข้าเป็นหมาไว้หยอกเล่นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เวินอวี๋หัวเราะหึ ๆ แล้วใช้นิ้วแตะริมฝีปากเขา “เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า ท่านมหาแม่ทัพของข้า?”
นางเหลือบมองชายกระโปรงที่หลิวชุนเผลอเผยออกมาตรงข้างประตู แล้วมองลู่เหรินพลางกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “พอแค่นี้เถอะ ยามจื่อใกล้เข้ามาแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะห้ามออกจากเคหสถาน เจ้าได้เวลาไปแล้ว”
ลู่เหรินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนล้วงกล่องไม้จากแขนเสื้อส่งให้เวินอวี๋ “องค์หญิง ของขวัญปีใหม่ที่กระหม่อมมอบให้พ่ะย่ะค่ะ”
เวินอวี๋เลิกคิ้ว รับมาอย่างใคร่รู้ “เช่นนั้นข้าเปิดเลยนะ?”