บทที่ 18 เจ้าปฏิเสธข้าไม่ได้

บทที่ 18 เจ้าปฏิเสธข้าไม่ได้

กล้าก็กล้าเถอะ แต่ลู่เหริ่นไม่พานางไปด้วย นางเองก็ไม่มีปัญญากระโดดขึ้นหลังคาที่สูงขนาดนั้น

เวินอวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจากหอกรุ่นหอมไปอย่างเด็ดขาด เตรียมกลับไปที่รถม้า

ยืนอยู่ตรงนี้คนเดียวคงไม่ค่อยปลอดภัย หากเกิดเรื่องขึ้น นางอาจกลายเป็นแพะรับบาปก็ได้

รถม้าจอดอยู่บนถนนข้าง ๆ ตอนเวินอวี๋กำลังจะเดินเข้าไป เงาร่างหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของนาง

เวินอวี๋เลิกคิ้ว เปลี่ยนทิศทางฝีเท้า มุ่งไปยังแผงขายภาพวาด

เมื่อเห็นภาพที่แขวนอยู่บนแผง ดวงตาเวินอวี๋ก็เป็นประกาย

เรื่องอื่นเวินอวี๋อาจไม่รู้ แต่เรื่องภาพวาดนางรู้

“วาดได้สวยจริง ๆ ภาพนี้ขายเท่าไร?”

เวินอวี๋มองคนขายด้วยรอยยิ้ม