กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 17 แบบนี้มันคนละเรื่องแล้ว
“ไม่เอา ๆ ข้ากลัวเข้าคุกหลวง!”
“ไม่มีใครรู้หรอกเจ้าค่ะ” ฮวาเหยาโอบเวินอวี๋ไว้ไม่ยอมปล่อย
เวินอวี๋รู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มแนบกับแผ่นหลัง จากนั้นฮวาเหยาก็โอบนางพาเข้าไปในห้องส่วนตัว
“ข้าไม่เล่นแล้ว! ข้าไม่เล่นแล้ว! ข้ากลัวติดคุก ปล่อยข้าเร็ว!”
ฮวาเหยากระซิบข้างหูนาง ลมหายใจหอมกรุ่น “แม่นาง เชื่อข้าเถิด ไม่มีใครรู้ ท่านจะสนุกจนไม่อยากกลับเลย”
เวินอวี๋ได้ยินแล้วดูเหมือนเริ่มหวั่นไหว นางหยุดดิ้นด้วยสีหน้าจนปัญญา แล้วลองถามหยั่งเชิง “ไม่มีใครรู้จริง ๆ หรือ?”
“เชื่อข้าเถิด มากับข้า” ฮวาเหยายิ้ม ดึงสายคาดเอวเวินอวี๋แล้วลากนางเข้าไป
เวินอวี๋: …