กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 396 เซียวเฉิน: จะเอาแต่หลบทำไม ข้าจะฝึกวิชาอิทธิฤทธิ์
“ไอ้สิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่?”
“ทำไมเขาควบคุมอัสนีบาตได้? อัสนีบาตรัศมี 10 ลี้ นั่นมันอัสนีบาตตั้ง 10 ลี้เชียวนะ!”
“ขอบเขตโอสถ นี่ต้องเป็นพลังของขอบเขตโอสถแน่นอน บัดซบ มีคนวิปริตเช่นนี้อยู่ได้อย่างไร?”
ห่างจากหุบเขาไป 2,000 ลี้ โอวหยางฮว่าเสียอาการโดยสิ้นเชิง คำพูดคำจาสับสน เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เรื่องโกหก ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก ต่อให้เป็นพุทธบุตรก็ทำเช่นนี้ไม่ได้ ล้อเล่นหรืออย่างไร?”
“ต่อให้พลังของเขาแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่น่าจะทำได้ถึงขั้นน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้”
“ขั้นปลายปราณแท้ ขอบเขตจันทรารัศมีขั้นสุด...”
วิหคเค้าอัสนีคุกทมิฬพูดแล้วพลันหยุดชะงัก ดวงตาเบิกกว้างกลมโต