กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 395 จะเอาแต่หลบทำไม ฟันกระบี่เดียวให้สิ้น
“พี่ใหญ่ ไม่ต้องห่วงพวกเรา!”
ร่างของหลินเซวียนลอยอยู่กลางอากาศ คลื่นสีดำทะมึนหยุดลงแล้ว
เซียวเฉินและคนอื่น ๆ ยังคงถูกแรงกดดันจากค่ายกลสะกดไว้อย่างแน่นหนา
แต่เซียวเฉินเชื่อมั่นว่า หากหลินเซวียนต้องการจากไป ย่อมไม่มีปัญหา
“ฮึ...ความรู้สึกมีแต่จะเป็นยาพิษพรากชีวิต มนุษย์ช่างโง่เขลานัก”
วิหคเค้าอัสนีคุกทมิฬมองอยู่ไกล ๆ แรงกดดันในใจก็พลันคลายลง
แสงวูบไหวในดวงตาสีเลือดของโอวหยางฮว่า เขาไม่พูดอะไร เพียงจับจ้องหลินเซวียนเขม็ง
เขารู้สึกถึงลางร้ายอยู่เสมอ
เหตุผลอื่นไม่มี ในเวลานี้ใบหน้าของหลินเซวียนไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย