บทที่ 397 เล่นเล่ห์ชิงเหลี่ยม

บทที่ 397 เล่นเล่ห์ชิงเหลี่ยม

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เหตุใดข้าถึงรู้สึกเหมือนถูกจับจ้อง?”

หลังหายตื่นตะลึง โอวหยางฮว่ากับวิหคเค้าอัสนีคุกทมิฬก็เตรียมจากไปแล้ว ทว่าความรู้สึกใจหายวาบที่พลันผุดขึ้นมากลับทำให้ทั้งคนทั้งวิหคสะดุ้งไปทั้งร่าง

ทั้งคนทั้งวิหคสบตากัน ต่างเห็นความงุนงงในดวงตาของอีกฝ่าย

ทันใดนั้น รูม่านตาซึ่งแทบมองไม่เห็นในดวงตาของพวกเขาก็หดเล็กลงพร้อมกัน

ทั้งคนทั้งวิหคหันขวับโดยไม่ลังเล มองไปยังทิศทางของหุบเขา

ในสายตายังคงเห็นอสนีบาตโหมคลั่ง ทว่าขณะนี้พวกเขาราวกับมองเห็นร่างหนึ่งกำลังพุ่งทะยานมาทางนี้ด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ

“หลินเซวียน!”

“หลินเซวียน!”