กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 96 เว่ยฉง จงรับความตาย!
“หมายความว่าอย่างไร? แบ่งแยกกันหรือ?”
หลินเซวียนมองผู้คนที่ทะลวงขอบเขตด้วยความงุนงง
ในบรรดาคนเหล่านั้น กลิ่นอายของเหล่าอัจฉริยะปีศาจอย่างเลี่ยนฉิงเทียนเพิ่มขึ้นเร็วที่สุด กลิ่นอายรอบกายแข็งแกร่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
หมอกพร่าเลือนรอบตัวพวกเขาทะลักเข้าสู่ร่างอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนหมอกรอบตัวเขากลับไหลเข้าสู่ร่างอย่างเชื่องช้าดุจเต่า ชวนให้เดือดดาลจนขนลุก
“บัดซบ!”
“เป็นเพราะกายาไร้ค่าหมื่นปีอีกแล้วสินะ”
หลินเซวียนเข้าใจแล้ว นี่มันดูแคลนพรสวรรค์ของเขาตามธรรมชาติว่าไม่เอาไหนชัด ๆ
จะบอกว่าไม่อิจฉาก็คงเป็นการหลอกตัวเอง