กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างทางกลับ อารมณ์ของฮวาซือกั๋วยังคงหนักอึ้ง
เขาคาดการณ์ภาพน่าสังเวชที่จางฮวาจะอดตายกลางถนนไว้แล้ว
ฉิงชวนไน่เอ๋อร์ประคองเขาไว้ ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมด้วยความสงสาร
มีเพียงซ่งปิ่งที่สีหน้าเอิบอิ่มสบายใจ
ทั้งสามมาถึงจุดจอดรถริมถนน กำลังจะขึ้นรถ
จู่ ๆ จากตรอกข้าง ๆ ก็มีร่างที่คุ้นตาแต่ดูน่าสังเวชปรากฏออกมา พร้อมร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุด
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยผมที? คนใจดีคนไหนก็ได้ โปรดช่วยผมด้วย! ขอให้คนดีมีชีวิตที่ราบรื่นตลอดไป! แคก ๆ ๆ…”
หม่า คุนคลานออกจากตรอกอย่างน่าสังเวช เขาตะโกนมาตลอดทางเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่มีใครเข้าช่วย
กว่าที่จะมีเพื่อนร่วมชาติเดินผ่านมาสักสองสามคน เขาพยายามเข้าไปกอดขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการเตะและด่าทอจากพวกเดรัจฉานเหล่านี้