กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาจารย์ครับ ลูกสาว ทางนี้ครับ ทางนี้…”
ซ่งปิ่งกับฉิงชวนไน่เอ๋อร์เพิ่งมาถึงใต้ตึก ฉิงชวนจู๋จวิ้นที่รออยู่นานก็รีบวิ่งออกมาจากรถ พลางเรียกทั้งสองคนทันที
“คุณพ่อคะ” ใบหน้าของฉิงชวนไน่เอ๋อร์เปล่งประกาย เธอวิ่งก้าวเท้าชี้ออกด้านในเข้าไป “หนูสบายดีค่ะ คุณพ่อไม่ต้องอุตส่าห์มาเยี่ยมหนูหรอกค่ะ”
“ไม่หรอก พ่อมารับอาจารย์ แล้วก็ถือโอกาสมาเยี่ยมลูกด้วย”
ฉิงชวนจู๋จวิ้นหัวเราะกล่าว
เมื่อเห็นว่าซ่งปิ่งอยู่กับลูกสาวของเขาจริง ๆ ก็ไม่ต้องพูดถึงว่าดีใจแค่ไหน
มีลุ้น!
มีลุ้นแน่นอน!
ซ่งปิ่ง: “……”
เขาจำได้ว่าไม่ได้ให้อีกฝ่ายมารับเขานี่นา?