เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ต๋าเฉิงชะงักไป เพิ่งจะเกิดปฏิกิริยาตอบสนอง จากนั้นก็คว้าแขนเสื้อของหลี่เจี๋ยหมิงด้วยอาการเลื่อนลอย พลางสั่นเทาเอ่ยว่า "ไม่...ไม่ต้องไล่...เร็ว...เร็ว รีบวิ่งไป ไปเชิญพวกเขากลับมา เร็วเข้า เร็วเข้า"
ชั่วขณะนี้ เขาอยากตบหน้าตัวเองสักสองฉาดใหญ่
"อ้อ...อ้อ ได้ ผมไปเดี๋ยวนี้"
ไม่เคยเห็นปู่ของตัวเองเสียอาการขนาดนี้มาก่อน หลี่เจี๋ยหมิงจึงไม่ถามมาก รีบพาบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งวิ่งตามออกไป
เมื่อสูญเสียเสาหลัก หลี่ต๋าเฉิงก็เหมือนท่อนไม้แห้ง ทรุดนั่งลงกับพื้น ดวงตาว่างเปล่า
ได้ยินเสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดของหลานสาวลอยออกมาจากในห้อง ราวกับมีมีดมากรีดหัวใจเขา
นึกขึ้นได้ถึงคำที่ซ่งปิ่งเพิ่งพูดไป...โรคของหลี่เมิ่งหลินอาจกำเริบซ้ำได้ทุกเมื่อ...
ชั่วขณะนี้ เขาเชื่อสนิทใจโดยไม่มีข้อกังขา
อยากจะบิดศีรษะของหลิวเสวียไห่ให้หลุดตรงนั้น แล้วเอาไปใช้เป็นโถส้วม
……