ตอนที่ 177 ไม่ล่ะ นายเป็นคนปีน

“ไม่-มี-ทาง!”

แกร๊ก! คมขวานเลื่อนต่ำลงมาอีก 1 เซนติเมตรอย่างฉับพลัน!

“ฉัน! ไม่!”

แกร๊ก! มันยังคงเลื่อนต่ำลงไปอีก จนขนบนลำคอของวั่งไฉโกร๋นไปแถบหนึ่งแล้ว

“ก็ได้ แลกให้คุณแล้ว” วั่งไฉยอมรับชะตากรรม

5 นาทีต่อมา รถม้าศึกคันใหญ่ทรหดก็หายวับไปจากจุดเดิม ทั้งเรือนร่างของวั่งไฉนอนแผ่หรอยู่นบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงไม่ต่างจากปลาตาย คล้ายสิ้นหวังกับโลกใบนี้โดยสิ้นเชิง ไร้ซึ่งความกิเลสอยากได้สิ่งใด เหลือเพียงความปรารถนาเดียวคืออยากตายให้พ้น ๆ ไปเสีย