กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ฉันขอบอกอะไรหน่อย” วั่งไฉที่เหนื่อยจนแทบกลายเป็นโคลนหอบหายใจถี่ มันตีหน้ามึนพูดกับชูฮันว่า “ตอนนี้ทางราบเรียบแล้ว นายเลิกขี่ฉันเถอะ ฉันจะช่วยนายเอารถออกมาขับเอง”
ชูฮันสังเกตเส้นทางหมู่บ้านบนเขาเบื้องหน้า หลังจากลงจากหลังวั่งไฉเขาก็ตบหัวมันเบา ๆ “คืนร่างเดิมซะ เราจะเดินไป”
ในที่สุดก็ไม่ต้องถูกชูฮันใช้เป็นพาหนะอีก วั่งไฉกลัวว่าชูฮันจะเปลี่ยนใจจึงรีบวูบกายคืนร่างเดิมทันที ในตอนนั้นชูฮันได้เดินนำออกไปไกลแล้ว