กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“รับทราบ! หัวหน้า!”
เสียงของคุณชายเฉินเต็มไปด้วยความฮึกเหิม ปืนไรเฟิลอัตโอเมติกถูกขึ้นลำด้วยความเร็วสูงสุด
กริ๊ก!
“เดี๋ยวก่อน—” เหอเผยหยวนรีบตะโกนสุดเสียง ร่างกายวิ่งถลาไปข้างหน้า หวังจะแย่งปืนจากมือคุณชายเฉิน
น่าเสียดายที่สายไปแล้ว
ปัง ปัง ปัง!
เสียงปืนไรเฟิลอัตโอเมติกราดยิงดังขึ้น ใบหน้าอ้วนท้วนของคุณชายเฉินไร้ซึ่งอารมณ์ นิ้วมือเหนี่ยวไกปืนอย่างเป็นกลไก เลือดสาดกระจายไม่หยุด หลังเสียงปังปังปังดังต่อเนื่องสิบกว่าครั้ง พื้นที่ตรงนั้นก็เต็มไปด้วยศพนอนเกลื่อน ละอองหิมะฟุ้งกระจาย พื้นดินทั้งแถบดูเละเทะราวกับสภาพเมืองที่ถูกสังหารหมู่ในช่วงสงครามเมื่อหลายสิบปีก่อน
คาวเลือดและโหดเหี้ยม