ตอนที่ 116 สังหารจนหมดสิ้น ไม่ไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว

น่าเสียดายที่ทุกย่างก้าวที่ชูฮันเดินไปข้างหน้า ลู่หงเซิ่งและเหอเผยหยวนต่างถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ คนหนึ่งเดินหน้า สองคนถอยหลังเป็นจังหวะ ไม่นานก็ถอยไปจนเกือบถึงข้างรถ ภาพนั้นดูราวกับหมาป่าหนึ่งตัวกับแกะสองตัวอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

ทันใดนั้นฝีเท้าของชูฮันก็หยุดชะงัก เขามองลู่หงเซิ่งและเหอเผยหยวนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความงุนงง “พวกนายหลบอะไรกัน?”

ทั้งสองชะงักไป ใช่สิ พวกเขาจะหลบอะไรกัน?

“ฟู่ว!” ลู่หงเซิ่งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ยังดีๆ ยังพูดได้อยู่ เป็นคนไม่ใช่ผี”