กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“พรืด—แค่กๆๆ!” คุณชายเฉินสำลักน้ำลายตัวเองเข้าอย่างจัง ไอจนหน้าแดงก่ำ สีหน้าของเขาดูแย่ยิ่งกว่ากินขี้เข้าไปเสียอีก “ฉันจะบอกอะไรให้นะ เธอเป็นแค่เด็กหญิงตัวน้อยอายุสิบสองปี ช่วยพูดจาให้มันมีจริยธรรมหน่อยได้ไหม?”
สือปาปรายตามองเขาอย่างดูแคลน “ไม่มีจริยธรรม? ไม่มีตรงไหน? ฉันแค่พูดประโยคธรรมดาๆ ออกมา เป็นเพราะใจคุณเองนั่นแหละที่สกปรก! ดูพี่ชูฮันสิ เขาพูดอะไรไหม? เชอะ!”
คุณชายเฉินแทบจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว ไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไรดี หัวหน้าก็คือหัวหน้า เขาจะไปเทียบชั้นได้ยังไงกัน
ชูฮันไม่พูดอะไรสักคำ เขาหมุนปรับวิทยุไปมาตามใจชอบ