ตอนที่ 3 มหาวิบัติปลายยุคมาเยือน

กร๊าก!

ในเสี้ยววินาทีที่เปิดประตู ชูฮันไม่ได้แม้แต่จะมอง ขวานเหล็กในมือก็ฟันฉับลงไปตรงหน้าอย่างจัง!

ฉัวะ!

คมขวานปักเข้าที่ศีรษะของซอมบี้ตัวหนึ่ง ดวงตาสีเทาซีดและผิวหนังที่แตกแห้งราวกับปูนขาวอยู่ห่างจากชูฮันเพียงสิบเซนติเมตร เลือดสาดกระเซ็นพร้อมกับมันสมองเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าเขา กลิ่นเน่าเหม็นอันเป็นเอกลักษณ์ของซอมบี้โชยเข้าจมูก

ศีรษะซอมบี้แตกกระจาย มันตายไปหนึ่งตัว

เขารู้ว่ามีซอมบี้อยู่หน้าประตูห่างออกไปเพียงหนึ่งเมตร นี่คือประสบการณ์ที่เขาสั่งสมมาอย่างยาวนาน

ชูฮันปาดหน้าอย่างแรง หายใจหอบก่อนจะกระชากขวานออกมา ซอมบี้ตัวที่ตายแล้วล้มลงดังปัง เลือดเนื้อและมันสมองทะลักนองพื้น สภาพศพน่าสะอิดสะเอียนจนพื้นกระเบื้องสีขาวกลายเป็นสีดำอมแดง

ชูฮันไม่รู้จักคนผู้นี้ ต่อให้รู้จักเขาก็จะไม่ใจอ่อน

ทว่าสมรรถภาพร่างกายในตอนนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน ขวานเล่มนี้มีน้ำหนักไม่ถึงหนึ่งในสิบของอาวุธในชาติก่อนด้วยซ้ำ แต่เขากลับต้องใช้สองมือจับ แถมแค่เหวี่ยงครั้งเดียวก็หอบเสียแล้ว