ตอนที่ 4 รถคันนั้นกำลังชนซอมบี้

จิตสังหารในดวงตาของชูฮันปรากฏขึ้นทันที เจ้าพวกโง่เง่า!

เขาหันกลับไปมองทางทิศที่เสียงนั้นดังออกมา ที่ชั้นหนึ่งของหอพักชาย ต้วนหมิงกำลังเปิดหน้าต่างตะโกนเรียกชูฮันที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรสุดเสียง และเพราะการตะโกนอย่างเอาเป็นเอาตายของเขานั่นเอง ทำให้ซอมบี้ที่เดิมทีเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมาย เริ่มทยอยมารวมตัวกันที่ทิศทางนี้

“ชูฮัน! ช่วยฉันออกไปที! ฉันจะให้เงินนาย! พ่อฉันคือ...” ต้วนหมิงเห็นชูฮันหันกลับมาก็ตะโกนโวยวายไม่หยุด

ชูฮันไม่รอช้าอีกต่อไป เขาหาพุ่มไม้ที่ซ่อนตัวได้แล้วก้มตัวเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ฝีเท้าของเขารวดเร็วราวกับบินได้แต่กลับไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย แม้แต่พุ่มไม้เตี้ย ๆ ก็ยังใช้เป็นที่กำบังได้

การเดินโต้ง ๆ ต่อหน้าฝูงซอมบี้แบบนั้น ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย

ส่วนสิ่งที่ต้วนหมิงพูดนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด ใครจะไปสนว่านายจะมีเงินหรือพ่อเป็นใคร? อีกไม่นานเงินก็จะกลายเป็นของไร้ค่า โลกจะหวนคืนสู่ยุคดึกดำบรรพ์ที่ใช้การแลกเปลี่ยนสิ่งของ สถานะและฐานะก่อนหน้านี้ในยุคสิ้นโลกก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระ