เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ลับคมงั้นรึ?!”
เจ้าของร้านรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งกับคำขอให้ลับคมของชูฮัน เจ้าหนูนี่พอเข้ามาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เลือกหยิบขวานค้อนขึ้นมาแล้วสั่งให้ลับคมทันที หากขวานเล่มนี้ถูกลับจนคมกริบ พลังทำลายและความคมของมันคงไม่ธรรมดาแน่!
“ลับคม ยิ่งคมยิ่งดี” ชูฮันยังคงสงบนิ่ง เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเมื่อคำพูดเรียบเฉยนั้นหลุดออกมา ประกอบกับสายตาที่ราบเรียบไร้คลื่นลมซึ่งผ่านการฝึกฝนมาจากยุคสิ้นโลก มันทำให้เจ้าของร้านถึงกับตัวสั่นสะท้านในใจ
“พ่อหนุ่ม...” เจ้าของร้านกำลังจะเอ่ยปาก
เคร้ง!
มีดสั้นเล่มหนึ่งถูกวางลงบนเคาน์เตอร์กะทันหัน เสียงของชูฮันดังขึ้น “มีดเล่มนี้ก็ช่วยลับคมให้ด้วย ให้คุณทั้งหมดสองพัน เย็นนี้ผมจะมาเอา นี่คือเงินมัดจำหนึ่งพัน”
ชูฮันพูดดักทางเจ้าของร้านไว้อย่างไร้ช่องโหว่ แถมยังเพิ่มราคาให้เสียด้วย ทั้งที่มีดเล่มนี้มีค่าเต็มที่แค่สองร้อยเท่านั้น
เจ้าของร้านกลืนน้ำลายลงคอ ตัดสินใจว่าไม่ควรปฏิเสธเงินทอง
ชูฮันรีบจากไปเพื่อรวบรวมสิ่งของอื่นต่อ เวลาไม่เอื้อให้เขามาเสียเวลาต่อรองราคาอยู่ที่นี่
ขวานมีไว้รับมือกับซอมบี้ ส่วนมีดสั้นมีไว้ป้องกันตัวจากมนุษย์