เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ม่ายจื่อพูดด้วยความทอดถอนใจ สือโถวก็เห็นด้วย “นั่นสิ ตอนฉันกลับมาถึงเรียกว่าทุลักทุเลจริง ๆ พ่อแม่ฉันมีเงินติดตัวแค่ไม่กี่พันหยวน บ้านก็อยู่ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“แต่ก็ยังดีกว่าฉัน ตอนหย่ากลับมา เงินไม่กี่พันหยวนก็ยังไม่มีเลย”
ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องในอดีต เผลอแวบเดียวก็เข้าสู่วัยกลางคน ลูก ๆ โตกันหมดแล้ว
ลองนับดูแล้ว อายุที่พวกเขาแต่งงานก็ไล่เลี่ยกัน ลูก ๆ ก็อายุพอ ๆ กัน หวังเฮ่ายังโตกว่านิดหน่อยด้วย
คุยกันได้ครู่หนึ่ง ฉีไหลเฉิงก็เรียกม่ายจื่อออกไป ท่าทางหึงอยู่เล็กน้อย
“เธอคุยอะไรกับสือโถว ถึงได้หัวเราะกันสนุกขนาดนั้น?”
เขาเห็นทั้งสองคนมาตั้งแต่เด็ก สือโถวกับม่ายจื่ออายุไล่เลี่ยกัน เมื่อก่อนทั้งไปโรงเรียนและกลับจากโรงเรียนก็ไปด้วยกัน เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน
จะไม่ให้หึงได้อย่างไร?