เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังเจวียนพูดว่า “แต่พี่ชายบอกว่า แม่ถูกพ่อทำร้ายจนชินแล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก ตีพ่อแม่ยังดีกว่าตีเด็กไม่ใช่หรือ?”
ม่ายจื่อเบิกตากว้าง เธอรู้สึกเพียงว่าหัวใจเย็นวาบไปหมด
ครั้งก่อนหวังเฮ่าก็พูดแบบนี้ในวิดีโอ ตอนนี้เธอได้ยินกับหูตัวเองแล้ว
แต่เธอก็ยังแก้ไขความเข้าใจให้ถูกต้อง “เจวียนจื่อ ที่พี่ชายพูดแบบนั้นผิด การถูกตีที่ตัวแม่ แม่ก็เจ็บเหมือนกัน”
“แม่รักพวกเธอ แต่พวกเธอก็ต้องรักแม่เหมือนกัน”
เจวียนจื่อยังไม่ค่อยเข้าใจนัก “พวกเรารักแม่นะ แต่พี่ชายบอกว่าตอนนี้แม่ไม่รักพวกเราแล้ว รักแต่น้องชายกับน้องสาว เพราะอย่างนั้นถึงไม่มารับพวกเรา”
ม่ายจื่อพูดต่ออย่างอดทน “ที่แม่ไม่ไปรับพวกเธอ เพราะพ่อของพวกเธอชอบทำร้ายคน แม่ไม่กล้าไป ไม่ใช่เพราะแม่ไม่รักพวกเธอ”
“ถ้าแม่ไม่รักพวกเธอ แล้วก่อนหน้านี้แม่จะดูแลเรื่องกินเรื่องอยู่ให้พวกเธอทำไม ตอนนี้ยังมารับพวกเธออีก คำพูดแบบนี้ทำร้ายจิตใจแม่มาก”
“แม่…”
หวังเจวียนทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง