กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เส้าถิงหนานหัวเราะเบา ๆ “หมู่บ้านก็เป็นแบบนี้แหละ นอนเร็วตื่นเช้า ถ้าเห็นตาแก่ยายแก่ที่อายุหกเจ็ดสิบปียังแบกของอยู่ ก็จะรู้ว่าทำไมสุขภาพของพวกเขาถึงดี”
เนี่ยจื่อเชียนมองสีหน้าเขา “ไม่น่าล่ะ ช่วงนี้ใต้ตานายถึงคล้ำน้อยลงเยอะ ที่แท้ใช้ชีวิตแบบนี้นี่เอง?”
สีหน้าของเส้าถิงหนานมืดครึ้มลงเล็กน้อย “ฉันมีใต้ตาคล้ำตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“แฮะ ๆ ล้อเล่นน่า แต่ชีวิตแบบนอนเร็วตื่นเช้าของพวกนาย ฉันคงปรับตัวไม่ไหวแน่”
“ถ้าปรับตัวไม่ได้ก็กลับห้องไปเล่นโทรศัพท์สิ ฉันจะกลับไปนอนแล้ว”
พูดจบเขาก็ไม่สนใจอีก ใช้ฝาหม้อใบใหญ่ปิดของบนโต๊ะเอาไว้ แล้วออกจากโฮมสเตย์ไปทางลานบ้านเล็ก
เนี่ยจื่อเชียนมองแผ่นหลังของเขา เห็นได้ชัดว่าฝีเท้าดูเบาสบาย