กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เส้าถิงหนานได้ทีพูดอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูหน่อยหรือว่าเด็กเป็นลูกใคร”
“หึ ๆ” เนี่ยจื่อเชียนอุ้มหางหางโยนขึ้นเบา ๆ จนเด็กน้อยหัวเราะคิกคัก
“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่านายจะมาถึงหมู่บ้านบนเขาที่ห่างไกลขนาดนี้ นี่คิดจะปลีกวิเวกแล้วหรือไง”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น ปกติฉันก็ไปทำงานนี่นา แล้วบางครั้งกลับมาพักผ่อนที่นี่บ้าง มันก็ดีไม่ใช่หรือ”
เนี่ยจื่อเชียนมองใบหน้าที่ผ่อนคลายของเขา เมื่อก่อนผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยปราณอำมหิตอันเกรี้ยวกราด แต่ตอนนี้กลับสงบลงไม่น้อย
ดูเหมือนที่นี่จะเปลี่ยนเขาไปมากจริง ๆ
“ดูแล้วก็ไม่เลวนะ ฉันหิวแล้ว ยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย นายหาอะไรให้ฉันกินหน่อยสิ ข้างบนนี้มีอะไรให้กินบ้าง”