กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดูแลตัวเองให้ดี ฉันจะไปนอนกลางวันแล้ว คุณเองก็ไปนอนสักพักเถอะ” เส้าถิงหนานไม่คิดจะสนใจเขาเลย
เขาอุ้มหางหางกลับห้องไปนอนกลางวัน
นอนกลางวัน?
เนี่ยจื่อเชียนไม่ได้งีบกลางวันมานานกี่ปีแล้วนะ?
ปกติเขาตื่นตอนเที่ยง แล้วจะยังนอนกลางวันได้อย่างไร?
แต่พอพูดถึงการนอนกลางวัน เขาก็เหมือนจะอยากหาวขึ้นมา อีกทั้งไม่มีอะไรให้ทำ สุดท้ายจึงกลับเข้าห้อง ถอดเสื้อขนเป็ดออกแล้วเอนตัวลงบนเตียง
เขามองไปรอบห้อง แล้วพบว่าที่นี่ไม่มีโทรทัศน์ด้วยซ้ำ
แม้คนสมัยนี้จะไม่ค่อยชอบดูโทรทัศน์ โอกาสเปิดโทรทัศน์ก็น้อยมาก แต่โดยทั่วไปแล้วก็ควรมีของแบบนี้อยู่
เมื่อไม่มีโทรทัศน์ ก็เหลือแค่ไถโทรศัพท์มือถือ พอไถไปไถมา เปลือกตาก็เริ่มหนักอึ้ง ดูท่าจะต้องนอนกลางวันจริง ๆ