เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดกรรโชกผ่านหุบเขาร้าง เม็ดทรายและก้อนหินเสียดสีกับผนังผาเกิดเสียงแผ่วละเอียด ลั่วหลีลูบขอบเข็มทิศของหาทางด้วยแกนวิญญาณเบา ๆ คราบโลหิตแห้งนั้นแข็งตัวเป็นจุดสีแดงคล้ำไปนานแล้ว แต่เข็มยังคงชี้ไปยังแดนไกลอย่างมั่นคง เธอเงยหน้าขึ้น มองเมฆสีเทาที่กดทับสันฟ้า ราวกับสัตว์ยักษ์บางชนิดกำลังคลานหมอบอยู่ใต้เวหากว้าง
“สายยังไม่ขาด” เป่ยหมิงหยวนเดินเข้ามาจากด้านหลัง พัดพับในมือหุบลง เคาะฝุ่นบนไหล่เบา ๆ “มันลบร่องรอยแล้ว แต่ลืมความถี่ที่หลงเหลืออยู่”
“ไม่ใช่ลืม” ลั่วหลีเก็บเข็มทิศกลับเข้าแหวนวิญญาณฟ้าดิน น้ำเสียงเย็นชา “แต่ไม่มีเวลา”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ป่าทึบเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างฉับพลัน พื้นดินแยกออกเป็นลวดลายคล้ายใยแมงมุม วานรมารเนตรชาดสามตัวที่มีเกล็ดเกราะน่าสะพรึงทะลวงพื้นออกมา เขี้ยวของพวกมันแผ่พิษสีเขียวเข้ม กรงเล็บทั้งสองตบพื้นจนเศษหินปลิวกระจาย พวกมันคือสัตว์ดุร้ายขั้นเจ็ดที่อาศัยอยู่ในที่รกร้างแดนเหนือ เหล่าผู้บำเพ็ญทั่วไปพบเจอก็ต้องถอยหนี