กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นิ้วมือของลั่วหลีค่อย ๆ ถอนออกจากแผ่นหิน ความรู้สึกชาดุจมดไต่ที่ปลายนิ้วยังไม่จางหาย อักษรโบราณ ‘ตะขอ’ นั้นราวกับถูกประทับลงในทะเลจิตของเธอ สอดประสานกับจุดแสงที่ลุกไหม้อย่างต่อเนื่องบนหน้าต่างระบบ เธอไม่ได้เอ่ยวาจา เพียงหมุนแหวนวิญญาณฟ้าดินเบา ๆ แสงวิญญาณวาบผ่าน กระจกดูหยั่งอวิชชาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนฝ่ามือ
เป่ยหมิงหยวนยืนอยู่ข้างกายเธอ สายตาไม่ละจากแผ่นหิน น้ำเสียงทุ้มต่ำ “เมื่อครู่นายบอกว่ามันกำลังรอให้นายติดเบ็ด แล้วสิ่งที่มันต้องการตกคืออะไร”
“ไม่ใช่ฉัน” ลั่วหลีจ้องมองผิวกระจก ระลอกคลื่นเริ่มแผ่ “แต่เป็นระบบ”