เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พายุทรายพัดผ่านสันเขา ลั่วหลีใช้นิ้วลูบขอบเข็มทิศเบา ๆ เข็มของ [หาทางด้วยแกนวิญญาณ] ยังคงชี้ไปทางตะวันตกเฉียงเหนืออย่างมั่นคง เธอเก็บเข็มทิศกลับเข้าแหวนวิญญาณฟ้าดินอย่างคล่องแคล่วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เมื่อครู่ค่ายกลมายาพังทลาย ตราประทับดำมอดสลายกลายเป็นจิ่น ทว่ารอยแผลที่ฟันเฉียงพาดผ่านดวงตาปิดสนิทนั้นกลับติดตรึงราวกับสลักลงในดวงจิตวิญญาณ ไม่อาจสลัดให้เลือนหาย
“เขาไปได้ไม่ไกล” เป่ยหมิงยวนยืนอยู่ข้างกายเธอ กระบี่ยาวในมือเก็บเข้าฝักแล้ว แต่สายตายังคงระแวดระวังไม่คลาย “เครื่องหมายเวทย์ทำลายตัวเอง แสดงว่าต้องมีแผนสำรองสำหรับส่งข่าว”
เสวียนเฟิงไอเบา ๆ พลางกดฝ่ามือลงบนผนังหินเพื่อตรวจสอบชีพจรปฐพี “พลังวิญญาณของที่นี่ปั่นป่วน ยากต่อการติดตาม หากผู้อยู่เบื้องหลังจงใจปกปิดร่องรอย เกรงว่าแม้แต่เข็มทิศก็อาจถูกรบกวน”