เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงจันทร์สาดเฉียงผ่านริมหน้าผา ส่องประกายลวดลายเส้นเงินที่ปลายแขนเสื้อของลั่วหลีให้สว่างเรื่อ ปลายนิ้วของเธอยังหลงเหลือไออุ่นจาง ๆ นั่นคือสัมผัสจากฝ่ามือของเป่ยหมิงยวนที่เพิ่งช่วยเธอทัดปอยผมเมื่อครู่ มันเลือนหายไปในชั่วพริบตา ราวกับความถี่ลึกลับที่คงอยู่เพียง 0.3 วินาทีนั้น
เธอไม่ได้หันหลังกลับ เพียงหมุนแหวนวิญญาณฟ้าดินเบา ๆ ชิ้นส่วนหินร่วมสั่นในช่องเก็บของก็กลับคืนสู่ที่เดิมอย่างเงียบเชียบ ส่วนหยกจักษุถูกผนึกด้วยกระดาษยันต์สะกดสามชั้น ซ่อนไว้ลึกสุดภายในแหวน เป่ยหมิงยวนยืนอยู่เยื้องไปด้านหลังครึ่งก้าว กระบี่มิได้ออกจากฝัก แต่กลิ่นอายดั่งโซ่เหล็กขวางลำน้ำ ปิดกั้นการสอดแนมด้วยจิตวิญญาณจากทุกทิศทาง
“นับจากนี้ไป ทุกช่องทางข่าวสาร ให้ใช้เฉพาะสายลับเท่านั้น” น้ำเสียงของลั่วหลีเบามาก ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ “สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่ข่าวลือครึกโครม แต่เป็นเรื่องเก่าที่ถูกใครบางคนจงใจกลบฝัง เรื่องเกี่ยวกับอักขระยันต์ ความถี่ แล้วก็... ร่องรอยที่คล้ายกับระบบ”