เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำว่า “ถอย” ของเป่ยหมิงยวนยังไม่ทันสิ้นเสียง เส้นสีทองที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศพลันแตกกระจาย กลายเป็นเศษเสี้ยวจุดแสงนับไม่ถ้วนปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว ลั่วหลียกมือขึ้นชักนำ แหวนวิญญาณฟ้าดินสั่นสะเทือนเบา ๆ พลังวิญญาณสายหนึ่งยื่นออกไปประดุจเส้นไหม ห่อหุ้มแสงสีทองจุดหนึ่งเอาไว้ แล้วเก็บเข้าไปในแหวน สายตาของเธอไม่ได้ละไปไหน เพียงเอ่ยว่า “ไม่ใช่ทางถอย แต่เป็นทางเข้า”
เสวียนเฟิงขมวดคิ้ว “ค่ายกลอัปมงคลพรรค์นี้ ประมาทเพียงนิดเดียวดวงจิตวิญญาณคงดับสูญสิ้น”
“เพราะเป็นเช่นนี้ จึงยิ่งถอยไม่ได้” ลั่วหลีก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ปลายเท้าแตะผืนดินแผ่วเบา ทุกย่างก้าวหลบเลี่ยงลวดลายที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ตามรอยแตกของหินได้อย่างแม่นยำ “ภาพฉายเมื่อครู่นี้บอกว่า ‘เตี้ยวเจ่อยี่จือ’ สิ่งที่มันรอคอย ก็คือฉัน”
เป่ยหมิงยวนไม่ขัดขวางอีกต่อไป เขาเก็บพัดจีบเข้าแขนเสื้อ ฝ่ามือกุมแผ่นยันต์สีทองคล้ำเอาไว้หนึ่งแผ่น หน่วยสอดแนมสองนายแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว ก้าวชิดกำแพงไปทางซ้ายและขวา ใบมีดสั้นในมือเปล่งแสงเรื่อ พร้อมที่จะกระตุ้นตาค่ายกลแจ้งเตือนได้ทุกเมื่อ