เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผิวน้ำชาไหวระริกเล็กน้อย ลวดลายสีทองกระโดดวูบเบา ๆ ในเงาสะท้อน ราวกับมีเส้นที่มองไม่เห็นกำลังดึงรั้งบางสิ่งจากส่วนลึกของระบบในแหวน ลั่วหลีชะงักปลายนิ้ว แต่ไม่ได้วางถ้วยชา เพียงถอนสายตาจากผิวน้ำกลับมา ก่อนจะทอดมองฝ่ามือ เศษแตกของหินร่วมสั่นที่ยังหลงเหลืออยู่กำลังส่งแรงสั่นสะเทือนจาง ๆ ผ่านแหวนฟ้าดินวิญญาณ ความถี่ต่ำยิ่ง หากกลับสอดคล้องแผ่วเบากับลวดลายแฝงของระบบในทะเลจิตสำนึกของเธอ
เธอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะศิลาอย่างไม่แสดงอารมณ์ ชายแขนเสื้อสะบัดเบา ๆ แผ่นหยกก็ถูกนำออกมาอย่างเงียบเชียบครึ่งนิ้ว ลวดลายที่ไหลเวียนอยู่นั้นยังไม่ดับลง ท่ามกลางความเก่าแก่เรียบง่ายกลับแฝงความคุ้นเคยอันพิกล ราวกับมันไม่ได้ถูกสลักขึ้น หากแต่ “เติบโต” ออกมาเอง เธอไม่ได้มองมันอีก เพียงแนบปลายนิ้วลงบนหน้าแหวนแล้วหลับตาสัมผัส