เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่ปลายหอกแหวกม่านกระโจมออก แสงเรืองรองสีหม่นก็กะพริบสว่างและมืดราวกับกำลังหายใจ สะท้อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตาลั่วหลี หญิงสาวที่ลอยอยู่ในโลงผลึกมีใบหน้าคิ้วตาเหมือนนางทุกประการ หินร่วมสั่นบนหน้าอกขยับขึ้นลงตามจังหวะ ราวกับเครื่องจักรโบราณบางอย่างกำลังเริ่มต้นทำงานขึ้นใหม่อย่างเชื่องช้า
นางไม่ได้ถอยหนี
ปลายนิ้วสั่นไหว แหวนฟ้าดินเปล่งแสงเรืองรองไหลเวียน ยันต์วิญญาณปิดกั้นลมหายใจสามแผ่นแปะติดร่างของพรรคพวกแต่ละคนอย่างไร้สุ้มเสียง เสวียนเฟิงกัดฟันข่มอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ เป่ยหมิงหยวนแตะปลายกระบี่ลงบนพื้นเบา ๆ สายตาของทั้งสองจับจ้องไปยังโลงศพตรงหน้า บรรยากาศโดยรอบอบอวลด้วยแรงสั่นพ้องอันประหลาด ราวกับหน้าต่างระบบการตกเบ็ดหมื่นโลกกำลังสั่นสะเทือนเบา ๆ อยู่ตรงขอบทะเลจิต
“ความถี่นี้...” ลั่วหลีพึมพำ ปลายนิ้วลูบผ่านลวดลายแฝงตรงขอบระบบ “มันซิงโครไนซ์กับสิ่งนั้นแล้ว”
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
แต่เป็นต้นกำเนิด