เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หินร่วมสั่นที่ลอยอยู่เหนือแท่นผนึกมีจุดแสงเต้นระริกดุจชีพจร รอยแตกร้าวลึกเผยให้เห็นหมอกสีม่วงเข้มซึมออกมา ราวกับดวงจิตที่กำลังจะตื่นแต่ยังไม่ตื่นเต็มที่ ลั่วหลีดีดปลายนิ้ว เส้นแสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งออกมาจากแหวนฟ้าดินของนาง พันรอบหินก้อนนั้น ก่อนจะผนึกมันไว้ในค่ายกลสามชั้นทันที
“มันกำลังเลียนแบบสิ่งมีชีวิต” นางกดเสียงต่ำ ทว่าน้ำเสียงกลับคมกริบราวคมมีดกรีดผ่านผิวน้ำแข็ง “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าให้โอกาสมันได้มีชีวิต”
สิ้นเสียง ท้องฟ้าพลันระเบิดออกเป็นรอยแยกสีเลือด ราวกับผืนฟ้าถูกฉีกเป็นช่องโหว่ จากนั้นเงาสีดำสิบเจ็ดสายก็ก้าวออกมาจากรอยแยก เหยียบย่ำห้วงมิติ ทุกย่างก้าวทำให้อากาศสั่นสะเทือนจนเกิดเสียงหึ่ง ๆ ผู้นำกลุ่มสวมเสื้อคลุมยาวสีแดงคล้ำ ปลายแขนเสื้อปักอักขระบิดเบี้ยว ในมือถือไม้เท้ากระดูกสีขาวงาช้าง ส่วนหัวไม้เท้าประดับหินร่วมสั่นที่เหมือนกับหินบนแท่นผนึกทุกประการ
“ลั่วหลี...” เสียงนั้นแหบพร่าราวกระดาษทรายขูดกระดูก “สิ่งที่เธอผนึกไว้ไม่ใช่ก้อนหิน แต่เป็นชีวิต”