เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณสาดเฉียงผ่านบันไดหินบนลานกว้างยอดเขาหลัก ทอดเงาของผู้มาเยือนกลุ่มแรกให้ยาวเรียวราวคมกระบี่ หลัวหลียืนอยู่บนแท่นสูง ปลายนิ้วลูบแหวนฟ้าดินวิญญาณเบา ๆ ผิวแหวนยังคงเรียบเนียนอบอุ่นดังเดิม ทว่าชั่วขณะที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น มันกลับสั่นสะเทือนแผ่วเบา ราวกับมีความถี่บางอย่างกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามาจากดินแดนอันห่างไกล
เธอชักมือกลับอย่างไร้พิรุธ สายตากวาดมองเบื้องล่าง ผู้คนกว่าสามสิบคนลงทะเบียนตามคำสั่งเรียบร้อยแล้ว ล้วนเป็นซานซิ่วหรือตัวแทนจากสำนักเล็ก ๆ สิ่งของตกทอดที่พวกเขาถืออยู่ในมือมีรูปร่างแตกต่างกันไป ทั้งกระดาษยันต์ที่ชำรุด เศษโลหะไหม้เกรียม กระทั่งโคมสำริดที่ดับสนิทมานับพันปี ในดวงตาของพวกเขาลุกโชนด้วยความคาดหวัง ขณะเดียวกันก็แฝงความระแวดระวังเพื่อหยั่งเชิง