กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณราวทองคำแตกกระจายบนกระเบื้องหยกเขียวในห้องปฏิบัติธรรมยอดเขาใหญ่ เศษเหลือหินปราบวิญญาณนอนนิ่งอยู่กลางโต๊ะ รอยร้าวทั่วผิวแต่ไม่มีแสงม่วงซึมออกมาอีกแล้ว ลัวหลีเอนกายพิงเบาะนุ่ม ปลายนิ้วสัมผัสหน้าแหวนเบาๆ แหวนวิญญาณฟ้าดินสั่นไหวไม่เห็นตาสักนิด ราวตอบสนองเสียงเรียกจากที่แสนไกล เธอหลับตาลง เสียงกระซิบ "ฟื้นคืนชีพห้วงอันตรธาน" ยังคงอยู่ลึกในทะเลสติปัญญา ราวเข็มเล็กๆ แทงตรงจุดที่เปราะบางที่สุดของดวงจิตวิญญาณ
แต่เธอไม่มีเวลาพักฟื้นแล้ว
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู เสียงของซวนฝิงมั่นคงและกลั้นอารมณ์ "ถึงเวลาแล้ว"