กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณยังไม่ทันสาดผ่านชายคายอดเขาหลัก หลัวหลีก็ยืนอยู่หน้าหน้าต่างของโถงด้านข้างแล้ว ปลายนิ้วลูบแหวนฟ้าดินวิญญาณเบา ๆ ผิวแหวนอุ่นเล็กน้อย ราวกับมีแรงสั่นสะเทือนความถี่ต่ำแผ่ซึมออกมาจากภายในสู่ภายนอก คล้ายระลอกคลื่นที่หลงเหลือจากจังหวะหัวใจ อายุขัยที่เสียไปจากการย้อนรอยสัญญาณเมื่อคืนยังไม่ฟื้นคืน ความเจ็บปวดทื่อ ๆ ราวกับถูกฟันเลื่อยบดกระดูกแผ่ขึ้นมาจากบริเวณซี่โครง แต่เธอไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เพียงถ่ายเทพลังวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปในแหวนอย่างช้า ๆ เพื่อประคองความผันผวนของมิติภายในให้มั่นคง